Aby zbudować w ciele siłę, ludzie ćwiczą na siłowni podnoszenie ciężarów.
Aby uelastycznić ciało, ćwiczą jogę.
Aby uzdrowić ciało, odwiedzają lekarzy.
Aby wzmocnić układ krążenia, biegają.
Aby uspokoić umysł i osiągnąć wewnętrzny stan równowagi, uprawiają medytacje.
Aby poprawić myślenie, stosują techniki doskonalenia umysłu.

Regularna praktyka tajczi daje to wszystko – i dużo więcej – bez wielkiego wysiłku.

 

TAJCZI RODZINY YANG w POLSCE

WAŻNE LINKI

THE YANG FAMILY TAICHI in POLAND

Strona www rodziny Yang

杨 氏 太 极 拳 在 波 兰

https://yangfamilytaichi.com/  

Tu znajdziesz pełną informację o historii i mistrzach stylu Yang, obecnych centrach, seminariach i innych wydarzeniach, a także wykazy ruchów w poszczególnych formach tajczi rodziny Yang – ręcznych i z bronią – po angielsku i po chińsku.

Kanał na You Tube: yangfamilytaichi

Filmy instruktażowe Mistrza Yang Juna.

▪▪▪

Strona na Facebooku: Tajczi rodziny Yang w Polsce

DZIEJE TAJCZI 

Chińskie sztuki walki dzielą się na  style zewnętrzne, twarde waijia i wewnętrzne, miękkie neijia. W obu tych głównych odmianach istnieją tzw. formy, czyli ułożone przez mistrzów sekwencje ruchów, często opartych na obserwacji naturalnych ruchów zwierząt. Na tych ostatnich wzorowały się najstarsze ćwiczenia fizyczne stosowane w Chinach. Dawne style walk  powiązane były z klasztorami chińskimi. Wśród zewnętrznych stylów walki największą popularność zdobyło sobie kung fu, powstałe w buddyjskim klasztorze Shaolin, pierwotnie jako gimnastyka dla gnuśniejących mnichów, potem stosowane do obrony przed licznymi w tamtych czasach bandytami.

Za twórcę wszystkich stylów wewnętrznych tajczi uważa się Zhang Sanfenga. Ten żyjący na przełomie XIII i XIV wieku mnich wycofał się z życia publicznego do klasztoru taoistycznego pośród szczytów Wudang Shan i tam rozwinął styl walki oparty na filozofii taoizmu i pracy z energią czi (qi). Prawdopodobnie m. in. z tego stylu, obecnie odtworzonego i znów nauczanego w Wudang, wyewoluowały w późniejszych stuleciach kolejne style klanów chińskich: Chen w XVII wieku, Yang i Wu Hao w XIX wieku, oraz Wu i Sun na przełomie XIX i XX wieku. Protoplastą najliczniej uprawianego dziś na całym świecie tajczi stylu Yang był Yang Luchan. Tradycyjna forma rodziny Yang to forma spokojna, dostojna i pełna gracji, dostosowana przez mistrzów pierwszej i drugiej generacji dla potrzeb dworu cesarskiego w Pekinie, gdzie jej osobiście nauczali.

W latach 1950. rząd ChRL uporządkował chińskie sztuki walki. Stworzono wiele form uproszczonych (np. forma 24 ruchów) i sportowych. Ćwiczy się je dla celów zdrowotnych. Zbadano naukowo korzyści dla zdrowia płynące z praktyki tajczi, a także czikungu, czyli chińskich ćwiczeń oddechowych i leczniczych. Odkrył je cały świat. Obecnie w Chinach, po latach lansowania krótkich form sportowych i masowych, znów doceniono zalety pełnej formy i jest ona coraz częściej ćwiczona przez Chińczyków w parkach. Na fali mody na filmy o sztukach walki współcześni mistrzowie wracają do uczenia zastosowań ruchów tajczi w walce, zwanych aplikacjami. Powszechnie jednak dalej uprawia się tajczi przede wszystkim dla zdrowia.

Optymalny czas wykonywania formy tradycyjnej (20-30 minut) umożliwia wejście w stan pełnego skupienia i harmonijnej współpracy z własnym ciałem. Nauka długiej formy wspaniale trenuje pamięć i poprawia umiejętność koncentracji. Nie jest wymagana specjalna kondycja fizyczna. Ćwiczyć może każdy. Ogólna sprawność, zdrowie i samopoczucie poprawią się dzięki regularnej praktyce.

RODZINA YANG

Yang Luchan (1799-1872), twórca stylu Yang, nauczył się tajczi u rodziny Chen, gdzie był zatrudniony jako służący. Osiągnął taką doskonałość w swojej sztuce walki, nazywanej stylem miękkim, że sam został mistrzem tajczi. Uczył najpierw w rodzinnym powiecie Yongnian, potem w Pekinie na dworze cesarza i w armii mandżurskiej. Drugie pokolenie mistrzów tajczi Yang to dwaj jego synowie: Yang Banhou (1837-1892) i Yang Jianhou (1839-1917). Obaj uczyli razem z ojcem w Pekinie. Trzecie pokolenie to syn Banhou’a Yang Zhaopeng (1872-1930) oraz synowie Jianhou’a Yang Shaohou (1862-1930) i Yang Chengfu (1883-1936), zwany Trzecim Mistrzem. Trzy pierwsze pokolenia mistrzów Yang ukuły podwaliny stylu, przekazywanego potem uczniom przez kolejnych potomków rodziny zarówno w Chinach jak i zagranicą. Yang Chengfu miał 4 synów. Yang Zhenming (1911-1985), Yang Zhenji (ur. 1921), Yang Zhenduo, (ur. 1926) i Yang Zhenguo (ur. 1928) to czwarte pokolenie rodziny Yang. Powinowaty i sekretarz Yang Chengfu, Fu Zhongwen (1903-1994) był także kontynuatorem stylu rodziny Yang. Stylu tego uczą dziś w Chinach i poza Chinami potomkowie Yang Zhaopenga i Yang Chengfu z czwartego, piątego i szóstego pokolenia, ich uczniowie oraz rodzina i uczniowie Fu Zhongwena. Spuściznę Yang Zhenduo, 90-letniego seniora rodu zamieszkałego w Taiyuan, przejmuje obecnie jego wnuk Yang Jun, nauczający w USA i Europie, oraz jego brat Yang Bin w Chinach. Należą do szóstego pokolenia rodu. To właśnie linia przekazu stylu Yang, który pragnę rozpowszechniać w Polsce.

Mistrz Yang Jun (ur. 1968) uczy tradycyjnego stylu rodziny Yang tak, jak uczył go w swych późnych latach życia Yang Chengfu. Nauczane przez niego formy to: pełna forma ręczna 103 ruchów oraz skrócone – 49 (konkursowa), 16 i 13 ruchów; forma 67 kroków z mieczem, forma 13 kroków z szablą i pchające dłonie. Mieszka z rodziną w Seattle, gdzie prowadzi regularne zajęcia tajczi stylu rodziny Yang. Oprócz tego jeździ po całych Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i innych krajach obu Ameryk, prowadząc seminaria w lokalnych ośrodkach, zwanych w skrócie Centrami Yang Chengfu. Co roku odwiedza też Europę i prowadzi seminaria w tutejszych Centrach Yang Chengfu. Yang Jun nauczył się tajczi od swego dziadka Yang Zhenduo, który był bardzo surowym i wymagającym nauczycielem. Najstarszego wnuka wybrał na swego następcę i konsekwentnie pilnował, żeby ten nie poszedł w życiu inną drogą. Dziś Yang Jun głośno wyraża swą wdzięczność dla surowego dziadka za to, że może dzielić się z ludźmi z całego świata piękną tradycją rodziny Yang. Mimo, że mieszka w USA, jest zakochany w Chinach, kulturze, historii i mitologii swej ojczyzny, do której jeździ bardzo często. Na seminariach opowiada mnóstwo ciekawych rzeczy związanych z dziejami tajczi, dawnymi władcami, mitami i legendami swego kraju. Jest bardzo zaangażowany w to, co robi. Jego metody nauczania, w których też wzoruje się na dziadku, są precyzyjne, klarowne i przyjazne uczniom. Na zajęciach jest zawsze atmosfera pełna radości i ciepła, którymi promieniuje Mistrz, zawsze chętny każdemu pomóc i odpowiedzieć na każde, nawet najbłahsze pytanie. Warto zajrzeć na stronę Międzynarodowego Stowarzyszenia Tajcziczuan Stylu Yang (obok w LINKACH), i poznać wirtualnie aktualnego głównego spadkobiercę tradycji tajczi stylu Yang.

FORMY

          TRADYCYJNA FORMA PEŁNA 
                        103 RUCHY

>>Yang Jun – cała forma na DVD

>>Yang Zhenduo i Fu Zhongwen

>>W wykonaniu Yang Juna (2015)

  1. Przygotowanie
  2. Początek
  3. Łapanie wróbla za ogon  [odparcie ataku  na lewo, odparcie ataku na prawo, cofnięcie, nacisk, pchnięcie,]
  4. Pojedynczy bat
  5. Uniesienie rąk i wykrok
  6. Biały żuraw rozkłada skrzydła
  7. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  8. Granie na lutni
  9. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  10. Osłona prawego kolana i pchnięcie
  1. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  2. Granie na lutni
  3. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  4. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  5. Pozorne  zamknięcie
  6. Skrzyżowanie rąk
  7. Objęcie tygrysa i powrót w góry
  8. Pięść pod łokieć
  9. Krok w tył i odepchnięcie małpy (prawą ręką)
  10. Krok w tył i odepchnięcie małpy (lewą ręką)
  11. Krok w tył i odepchnięcie małpy (prawą ręką)
  12. Ukośny lot
  13. Uniesienie rąk i wykrok
  14. Biały żuraw rozkłada skrzydła
  15. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  16. Igła na dnie morza
  17. Wachlarz do tyłu
  18. Obrót ciała i rąbnięcie pięścią
  19. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  20. Krok w przód i łapanie wróbla za ogon
  21. Pojedynczy bat
  22. Ręce jak chmury (1)
  23. Ręce jak chmury (2)
  24. Ręce jak chmury (3)
  25. Pojedynczy bat
  26. Poklepanie konia
  27. Wymach stopy w prawo
  28. Wymach stopy w lewo
  29. Obrót ciała i kopnięcie lewą piętą
  30. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  31. Osłona prawego kolana i pchnięcie
  32. Wejście i uderzenie w dół
  33. Obrót ciała i rąbnięcie pięścią
  34. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  35. Kopnięcie prawą piętą
  36. Uderzenie tygrysa w lewo
  37. Uderzenie tygrysa w prawo
  38. Obrót ciała (z powrotem) i kopnięcie prawą piętą
  39. Dwie pięści uderzają w uszy
  40. Kopnięcie lewą piętą
  41. Obrót ciała i kopnięcie prawą piętą
  42. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  43. Pozorne zamknięcie
  44. Skrzyżowanie rąk
  45. Objęcie tygrysa i powrót w góry
  46. Skośny pojedynczy bat
  47. Rozdzielanie grzywy dzikiego konia – na prawo
  48. Rozdzielanie grzywy dzikiego konia – na lewo
  49. Rozdzielanie grzywy dzikiego konia – na prawo
  50. Łapanie wróbla za ogon
  51. Pojedynczy bat
  52. Piękna pani przewleka czółenko
  53. Łapanie wróbla za ogon
  54. Pojedynczy bat
  55. Ręce jak chmury (1)
  56. Ręce jak chmury (2)
  57. Ręce jak chmury (3)
  58. Pojedynczy bat
  59. Zejście (węża) w dół
  60. Złoty kogut stoi na lewej nodze
  61. Złoty kogut stoi na prawej nodze
  62. Krok w tył i odepchnięcie małpy (prawą ręką)
  63. Krok w tył i odepchnięcie małpy (lewą ręką)
  64. Krok w tył i odepchnięcie małpy (prawą ręką)
  65. Ukośny lot
  66. Uniesienie rąk i wykrok
  67. Biały żuraw rozkłada skrzydła
  68. Osłona lewego kolana i pchnięcie
  69. Igła na dnie morza
  70. Wachlarz do tyłu
  71. Obrót ciała, biały wąż wyrzuca język
  72. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  73. Krok w przód i łapanie wróbla za ogon
  74. Pojedynczy bat
  75. Ręce jak chmury (1)
  76. Ręce jak chmury (2)
  77. Ręce jak chmury (3)
  78. Pojedynczy bat
  79. Poklepanie konia (z góry) z wysunięciem dłoni
  80. Skrzyżowanie i kopnięcie
  81. Krok w przód i cios w krocze
  82. Krok w przód i łapanie wróbla za ogon
  83. Pojedynczy bat
  84. Zejście (węża) w dół
  1. Wykrok i siedem gwiazd
  2. Krok w tył i jazda na tygrysie
  3. Obrót ciała i wymach lotosowy
  4. Napięcie łuku i zastrzelenie tygrysa
  5. Wejście, sparowanie, zablokowanie i uderzenie
  6. Pozorne zamknięcie
  7. Skrzyżowanie rąk
  8. Zakończenie
  9. Powrót do pozycji wyjściowej.